I’m A Baby

May boyfriend na nu’n si L pero nang makilala niya si M on their first day as freshmen UST students, pero nakuha niya agad ang number nito.  A week after, tinawagan ni L si M.  “Samahan mo’ko sa General Assembly natin, please.”   Ngayon, eight years na silang together.  L insists hindi siya ang nanligaw, that it was just an innocent phone call (may boyfriend nga naman siya at that time), but that debate is now moot and academic.  Ikakasal na sila M and L next week.  Nang nakilala ko sila, “M and L” na sila so wala naman akong simpatiya sa nameless, faceless ex-bf ni L.

Matagal na ring mag-on sina N at R.  Pero nang unang magkita si N at ang ka-hangout ng kanyang boyfriend na si A, they were, and I’m quoting N, “instantly smitten.” Innocent dates followed, at eventually, nakipag-break si N sa kanyang boyfriend…Fast to present times, two weeks from now, host pa’ko sa kasal nina N at A.  Nakilala ko man ang ex-bf ni N nang sila pa, mas close naman ako kay N, kaya deadma na.

Nu’ng isang gabi, nag-e-emote si A.  Thirteen years old pa lang siya nang makilala ang kanyang girlfriend of 6 years!  At nang mag-Law School si girl, bigla na lang nanlamig ito.  Ikinuwento pa ni A ang mga masasakit na tell-tale signs na na-feel niyang may iba na ang kanyang mahal.  Ang sakit-sakit-sakit!  Though by all accounts my heart should really pour out to my friend A, sa huli hindi ko pa rin siya lubusang madamayan.   Kasi hindi siya umiinom…

Some lifestyle choice bullshit na nag-uugat pa man din sa isang high school promise niya sa kanyang mahal (yes, the one who dumped him unceremoniously for another guy) na hindi sila iinom.  Ang hirap palang makinig sa problema ng hindi laseng.

Actually ang sa buong blog na ito, ito lang ang gusto kong tumbukin.  Naisipan ko na lang kaninang idagdag ‘yung “pagtataksil” stories ng mga apparently successful lovelives ng mga kaibigan ko para hindi naman ako magmukhang lasenggong mababaw ang turing sa pagkakaibigan.  Pero, seriously, dalawang araw na
ng nakalilipas since A’s pouring his heart out to us, it still bothers me na hindi siya uminom.  Kahit na tipsy na kaming lahat, butting in with jokes para hindi siya masyadong ma-depress habang nagkukuwento, kahit tawa na kami nang tawa nina Erika, Kaye, at Aime, hindi pa rin siya uminom.  Kahit seryoso na siyang kinakantiyawan ni Ronnie na, “Uminom ka na.  Kahit isang sip lang.  Kahit ‘yun na lang ang bayad mo sa mga tao rito na nakikinig sa’yo.”  Hindi pa rin uminom si Andrew.  Bakit ko pa nga ba itatago ang pangalan niya, eh, hindi n’yo naman siya kilala?  HINDI TALAGA SIYA UMINOM!

“Pakikisama”, a fascinating aspect of Filipino culture, is now much maligned kasi naa-associate siya sa nepotism, sa corruption, sa bending the rules, sa turning a blind eye sa mali ng mga kakilala…Pero sa case na’to, ano ba naman ang panandalian mong kalimutan ang anumang lifestyle choice o a promise made to a disloyal lover para lang makisama sa mga taong nakikisama sa pagdadalamhati mo?

So sa mga susunod na mangangailangan ng shoulder to cry on, ears to listen, available ako.  Kahit KKB pa!  Basta lang uminom ka rin!  Makisama ka naman!

Isa sa mga overused statements na kinaiinisan ko ‘yung “Wala pang malinaw na Filipino identity.” or something like that.  Nakaka-grrr.  Madalas pa ang nagsasabi nito eh ‘yung mga taong edukado naman, so I kinda expect a lot more from them than cliche bullshit like this.  This statement has been used to explain every possible problem na yata - from corruption in government to our bad movies and our lackluster tv ads…

I was arguing with two favorite ka-inuman, a documentary filmmaker and a commercial director, at pareho silang nagsu-subscribe na “wala pa ngang malinaw na Filipino identity” daw.  Sus!  Sila pa nga ‘tong dapat nakakaalam, no.  I mean, I will have a hard time describing who I am pero mababanas ako kapag sabihan mo’kong wala pa’kong sariling identity.  Well, kahit banas ako ngayon sa dalawang kainuman kong ‘to (for reasons different from the subject of this blog, kaya dapat talaga bumawi sila next time), sa tingin ko nakapagbigay naman ako ng matinu-tinong rebuttal.

Again, I will also have a hard time articulating the Filipino identity, pero I that doesn’t mean wala pa nga tayong identity.  So nagkuwento na lang ako…

Summer 2006 sa Boracay.  Naandu’n ako with the UP Dragonboat Team for the annual regatta.  Kaso bumabagyo sa paraiso.  Pero hindi naman puwedeng ma-postpone ang karera.  So andu’n kaming lahat, bumabagyo, giniginaw (dahil wala namang nakapag-isip mag-pack ng raincoat o jacket man lang sa Boracay, ‘di ba) pero tina-try pa ring i-enjoy ang sitwasyon.  Biglang nagkaroon ng tugtugan at sayawan sa beach.  Deadma na sa kumpetisyon dahil nagkakatauban na nga ng mga bangka.  Tuwang-tuwa ‘yung mga foreigners, inom na nang inom ng San Miguel at nakikipagpiktsuran na.

Kami na ang susunod na heat.  Nakapila ang line-up sa may loading area.  Magkakatabi ang iba pang Pinoy and foreign teams.  Lahat ginaw na ginaw sa aming singlet at board shorts na uniporme.  So para uminit-init naman ang katawan, one guy started singing “Lalalalala! Lalalalalalala!”   ‘Yung La-la-la ng “Sing a Song” na usung-usong running gag nu’n ni Vic Sotto sa Bulagaan.  As in kahit anong sagot sa tanong, ang knock-knock joke ni Bossing ay to the tune of “Sing a Song.”  (Lalalalala! Lalalalalalala! Sing-singapore…Sing-sinigang…)  Tapos nagsing-along na ang iba.  Takang-taka pero tuwang-tuwa ang mga foreigners dahil kahit magkakalabang teams, basta Pinoy, tumatalun-talon at kumakanta ng “Lalalalalala”.  Uminit naman kami.  Ganu’n ang Filipino.

I need to “put myself out there.”  ‘Yan ang mantra ko ngayon.  Sabi nga nila, ang mga hindi naman nag-e-effort maghanap, eh, walang karapatang magreklamo kung bakit wala pa rin silang boyfriend.  Deadma na sa matagal ko nang isinabuhay na “ang pag-ibig hindi hinahanap, kusa ‘yang dumarating!”  Leche! Kung matagal pa siyang dumating, ako na’ng susundo sa kanya!  Nasaan ba siya???

So can you just imagine training for the half-ironman around my putting myself out there?  Ang hirap, ha!  Kulang na kulang na nga’ko nu’n sa training pero ayoko rin namang totally pabayaan ‘yung already non-existent lovelife ko.  So magba-bar ako until mga 1am…130 at the latest.  And still manage to attend my pool sessions at 7am.  In fairness, faster swim split ako sa White Rock, pero single pa rin ako…

Ngayong mas relaxed na ang training sched ko, mas makaka-concentrate na’ko sa putting myself out there.  Pero ang problema, eh, when I’m out there, I’m as stiff as a rock - frozen to death, terrified of rejection!  So wala akong ginagawa.

This week lang, ‘di ba, natorpe ako sa Malate?  So nu’ng Friday sabi ko babawi na talaga ako.  Niyaya ko si Vichael mag-Government.  Sinama niya ang kanyang boyfriend.  So tatlo kami.  Silang dalawa nag-enjoy.  Maraming foreigners that night because of some trade fair happening in Manila raw.  Two cute afams did smile at me…Pinu-push na’ko ng mga ibang kakilalang ko na lapitan at mag-da-moves.  Kaso natakot talaga ako.  Hayun, naunahan ako ng mga tsakang bading! hahaha!  In fairness, those forenjerms were looking at me the whole time those tsaka badings were flirting with them!

Ang ‘di ko maintindihan, kapag i’m at a much, much sleazier place looking for something more carnal and primal than the romance i seek now, eh, ang lakas-lakas ng loob ko!  Hindi puwedeng ma-zero ako!  Kapag naka-three lang ako, slow night pa!

Pero kapag ganito na ‘yung context - kahit mismong date lang, or asking for a cellphone number - wala!  Tae ako!  Tae!  (Shit dapat baguhin ko na ang aking internal dialogue!)

Kagabi, after two live shows, dumiretso na’ko ng Simbahan.  Maaga ako sa Misa so nakatulog talaga ako sa pew!  Kakahiya!  So tumayo na lang ako’t umuwi para matulog.  (Sana maintindihan ni Lord na mas mainam na mag-skip na lang ako ng Mass kesa maghihihilik ako sa bahay Niya).  When I got home at 8pm, nagpa-alarm pa rin ako ng 1130pm later that evening dahil plano ko pa rin mag-put myself out there.  Nagising ako pero antok pa rin ako.  It was a struggle - should I go back to bed or should I just shower and dress up and put myself out there….

I decided to put my head back on the pillow.

At ito ang napanaginipan ko:

I was two guy friends, I don’t really recall who they were basta mga friends ko sila.  Dude-pare-dude ako sa kanila, the way I am around my straight friends.  Tapos one of those friends wanted to show us a beachfront property na he’s thinking of acquiring so sumakay kami ng helicopter (sosyal ‘tong friend na’to kaya hindi ko siya kilala, sa panaginip lang talaga).  Pagdating namin sa beach, ang ganda nu’ng property, beachfront talaga, tapos parang Boracay ‘yung place - party beach, ang daming gorgeous people.

We were at the beach admiring the view when two girls passed by, a chubby cute girl (’yung tipong best friend ng bida sa mga Pinoy movies) and some foreign looking babe, mukhang Brazilian model.  Oo, ganito talaga ka-vivid ang dream ko.  2pm na pero naaalala ko pa rin!  Tapos this Brazilian girl was walking na sesenglot-senglot.  I remember nagsa-sunset na nito.  Then this Brazilia girl eyed me tapos she intentionally bumped me.  Ako naman nagulat.  Tapos nu’ng binangga niya ako ulit napa-hug siya sa’kin, nag-hug na rin ako.  Then I pretended to be straight and proceeded to flirt with her!  As in, in my dream hind ako straight, ha, bading pa rin ako pero since siya na’yung nag-first move, go na’ko.  ‘Yung two straight friends ko naman, kinunsinti lang ako.

I dreamt about the whole evening.  Hinatid ko sila sa cottage nila.  We agreed to meet again later for dinner, ganu’n!  Ang labo lang talaga!

1.  Should I go straight and nab a Brazilian model?

2.  Or was the dream a manifestation of how I wish my putting myself out there should be:  nakatayo lang ako then this hottie comes and makes the first big move?

430am…driving home from Malate, shouting to myself:  “ANG TANGA-TANGA MO!  TANGA!  TORPE! TORPE!”

saw him again, cute as ever.  he smiled at me, i smiled back.  later on my way to the restroom, he (accidentally?) put his palm on my chest.  2am nasa bar na’ko, ha…

hours passed by but i could never, ever muster up the courage to walk up to him, introduce myself and ask for his number…guy in brown striped knit jacket na cute ang smile, smoker, SML-drinker, may kaibigang 6-footer na mukhang shy….pero ‘di kasing-shy ko. hay.

ang anagram ng pangalan kong “rey agapay”

if you turn the dictionary on on your cellphone and try to type “rey” ang lalabas ay “sex”

hmmmm…

It wasn’t until I crossed the finish line that I realized why people asked me why I went to the race alone like it was a big deal.

Kinumpirma kaninang umaga (22 September 2008) ng isang brand marketing officer ng Adidas sa radio show nina Mo Twister, Mojo Jojo at Grace Lee sa Magic 89.9 na itinigil na nga ng Adidas ang pagma-manufacture ng Philippine Flag jackets dahil they want to “uphold the Philippine Flag Code.”   Apparently, sinita nga sila ng ilang mga hipokritong patriots kuno kaya hayun… In other words, minsan nga nga lang tayo pansinin ng isang global brand, minasama pa natin!  The Adidas rep also said that the jacket, a part o their Fall/Winter 07 Collection was sold all over the Philippines, but she refused to say just how many units were bought. 

This is another example why I think we should re-think this law, not totally scrap it because there are some provisions that do make sense, but some parts, like the prohibition of using the flag as part of costume or clothing seems too outdated, too conservative, and bordering on violating our Constitutionally guaranteed “freedom of expression.”

OK, medyo controversial siguro sa iba itong iniisip ko pero para sa’kin, walang masama kung isuot ko ang flag.  Kahit pa as underwear.

Or as bodypaint. 

I also disagree with the strict implementation of the law that prohibits the singing of the Lupang Hinirang in any other way except for its “original” version as a march.  A country with so many great singers, and a rich musical culture such as ours should not be this limiting to the most important song in our nation.   I also used to think that it’s important that we sing the national anthem as a march, and only as a march, because it reminds us of the revolutionary circumstances behind the birth of our country pero unti-unti ko ‘tong na-rethink dahil na-miss ko ang choral version ng Philippine Madrigal that they use to play in cinemas.  Hindi na rin exciting panoorin ang iba’t ibang divas (at nagdidiva-divahan) sa mga laban ni Pacquiao kasi hindi na sila as free to interpret the song.  Napaka-refreshing nga nang sa simula ng “Noli at Fili 2008” na pinanood ko kamakailan sa napakagandang PETA Center eh ang version ng Loboc Children’s Choir ang pinatugtog nila (albeit a voice-over disclaimer saying that it is not the “official” version.)

Kung nasa Ifugao nga ako, halimbawa, at merong katutubo/Igorot version ng national anthem, I will not be offended.  I will be even more proud.  Hindi ko na iisipin na hindi naman ‘yun ang orig dahil kung magiging strict na rin lang naman tayo, ni hindi natin makakanta ang Lupang Hinirang dahil una itong sinulat nang walang lyrics, noh!  At ang unang version ng lyrics nito ay Kastila, tapos naging Inggles, at saka na lang nagkaroon ng Filipino version!  So ‘wag nga tayong magpaka-historically accurate d’yan, eh, hindi naman tayo accurate to begin with!

Sa lahat ng mga iffy sa ideas ko, ang main concern nila ay ang pag-o-open ng floodgates for ugly versions ng national anthem, or hideous clothing items inspired by the flag.

Ang sagot ko lang d’yan ay isang konseptong natutunan ko sa class ni Prof. Avecilla sa UP Mass Comm na Law and Mass Media: That it is better and safer for a free society to err in favor of freedom than to curtail it in fear of abuses.  Mabuti na ngang meron tayong karapatang maabuso kesa walang karapatan at all.  “Abuses” to freedom can easily be tamed, minsan mere social pressure lang matitigil na ang “violator,” eh.  Pero to win back a freedom.  Tsk! Madugo ‘yun.  Literally.

Intellectual Property Rights (IPR).  Isa ‘to sa mga bagay na maganda on paper pero the way it is being implemented now, mukhang mas nagiging bane pa yata.

Sa trabaho ko sa telebisyon, pinakanaramdaman ko ‘to about two years ago nang biglang naging mahigpit ang paggamit ng mga music.  Hindi na kami basta-basta makagamit ng mga songs lalo na ng mga foreign artists kasi nga mahal.  Hindi na puwedeng kantahin ang “Happy Birthday to You” kapag may artistang nagbe-birthday.  At kapag nakuha naman namin ang rights ng isang kanta, hindi na naming basta-basta magagawan ng creative treatment ang pagkanta nito, like producing a music video, putting the lyrics of the songs on the bottom of the screens so the televiewers could sing along, o hindi rin namin basta-basta mababago ang lyrics ng mga kanta.  (Nakanta na rin naming ang Happy Birthday Song recently pero once lang kasi ‘yun lang ang na-afford namin.)

Kung ganito na ka-strict noon, hindi na magagamit ang “Dyslexic Heart” as the iconic theme song ng TGIS.  O ‘yung “It Might Be You” na natatak kina Bobby at Angelua (to the point na when I was digging through my dad’s CD’s, nagulat ako na lumang kanta na pala siya!)  Hindi rin mangyayari ‘yung English-Filipino translation ng mga kanta na naging popular act noon nina Dolphy at Panchito, Tito, Vic and Joey, at ni Michael V.

Nang dini-discuss nga namin ‘to ng mga co-writers ko sa Camera Café, multi-awarded writer Rody Vera cited an article that says this IPR thing actually “curtails culture.”  Kung may IPR shit na noon, can you just imagine this:  “Ely, hindi mo puwedeng gawin ‘yang TOYANG kasi mahal ang bayad sa rights ng TOO YOUNG.”

True, it’s nice that the creators of these wonderful pieces of art are protected and compensated for their contributions but are they really the ones getting paid?  Sa Pilipinas, especially, pinaka-protected and music dahil merong malalaking record producers na siyang nagma-may-ari ng mga rights sa mga kantang ito.  Sila rin ang may resources na mag-monitor ng kung anumang “illegal” na paggamit ng music (like reciting one line of a song as a punchline) para makapaningil.  I wonder how much of what is paid goes to the artists themselves?  I have nothing against Noel Cabangon lending his hauntingly beautiful aria “Pana-panahon” for a McDo commercial dahil mukhang siya lang naman talaga ang kumita ru’n.   Pero kung pati pati si Madonna eh dinitch na ang kanyang record label dahil hindi ganu’n ka-equitable ang nakukuha niyang royalties, then merong mali, ‘di ba?

Isa pa, nai-implement lang naman ‘to sa mga industries na may strong business foundation, like music.  Paano naman ‘yung ibang artists whose outputs are not really backed by a strong business set-up.  Writers in the Philippines, unlike in Hollywood, do not have a strong business guild na talaga nakakapag-demand.  Sa Amerika, natitigil talaga ang paggawa ng mga shows kapag nag-strike ang mga manunulat.   Dito sa Pilipinas, kapag ang isinulat kong script ay napakaganda at i-replay ito, maaaring mabayaran pa ‘yung mga artistang gumanap doon pero the writers?  Asa pa kami!  Again, it’s because the actors have a strong, influential block of talent managers that handle them.

Of course, this may also go the other way.  Hotdogs and Sampaguita songs are now seldom used on TV (despite their catchiness, not to mention importance to Pinoy contemporary music) dahil their songs are among the most expensive to use.  Hindi ko lang alam kung ‘yung artists mismo o ‘yung mga record companies nila ang nag-impose ng rates na’to, pero dahil dito, hindi malayong dumating ang panahon na mawala na talagang tuluyan sa consciousness ng mga Pinoy ang finest examples ng Manila Sound at Philippine Folk Rock.

Ang mahirap kasi sa IPR ay ang assumption nitong pera ang motivation ng creator sa paglikha, when in fact, profit is the producer’s motive.  Oo, merong mga taong kinakarir na talaga ang paggawa ng musika, and that is not a bad thing, but ask them if they decided to get into it primarily for the money… Artists are more than willing to put their works out there.  Kapag may isa pang artist na ma-inspire mag-create ng iba pang art dahil na-inspire sa ginawa niya, chances are matutuwa  ‘yung artist, ‘di ba?  Hindi niya yata unang maiisip na, “Shit! Ginamit ‘yung ginawa ko!  Bayaran n’yo ako!”

Kitang-kita ang pagiging generous ng mga artists sa kanilang creation sa internet.  Youtube lang ay punung-puno ng ganyan.  Pero dahil sa IPR shit na’yan, wala akong mahanap na footage ni isa sa walong gold medal wins ni Michael Phelps sa Beijing Olympics, o ‘yung world record setting 100-meter dash ni Usain Bolt, o ng anuman sa Olympics na’to!  Pag-aari raw ito ng nbcolympics.com.  Hindi ko rin ma-access ang karamihan sa mga footage sa NBC dahil for “US viewers” lang daw ‘to!  Shit, ‘di ba?  Binayaran ba nila ang lahat ng atleta at lahat ng nanood sa Beijing na tinamaan ng cameras nila ng talent fee para angkinin at ipagkait sa’tin ang footage ng mga ‘to?  And tingin ko lang, tulad ng mga artists, hindi rin naman gustong ipagkait ng mga atletang ito ang mapanood ng sinuman ang kanilang performance nang libre.

Don’t get me wrong.  This is not an anti-business stance.  Importante ang business aspect ng music, ito ang dahilan kung bakit sa lahat ng artforms, ito ang isa sa talagang lumawig.  Pero hindi naman siguro ikamamamtay ng music industry if they only moderate their greed and agree to make do of this whole IPR hypocrisy. In the extreme, maaaring mabubuwag lang siguro ang traditional set-up ng industry as we know it now, kung saan naghahari talaga ang mga record companies; at sa dinami-rami na rin ng hinarap na “problema” ng mga record companies noon (remember Napster) ay nakakahanap at nakakahanap pa rin sila ng paraan para kumita, ‘di ba? 

Ang mas importanteng tanong, titigil ba ang paggawa ng music kapag nawala ang IPR?  Hay! Thousands of years nang gumagawa ng musika ang mga tao, it is only in the last hundred years talaga nating ginawa itong komersyo, no!  The music will continue playing, at nang walang culture of curtailment, prior restraint, and  selfishness na ngayo’y napo-promote lang ng Intellectual Property Rights shit.

Naabutan naming nina Celery at Val ang huling performance ng “Nilo at Fili Dos Mil,” sa napakagandang PETA Theater. Sa panulat ni Nicanor Tiongson, nalagay sa modern times ang mga nobela ni Rizal. Sa direksyon ni Soxy Topacio, umulan sa stage! (‘Yun talaga ang na-comment ko haha! Pero du’n kasi naipamalas ang magic ng theater, eh.)

After 100 years, napaka-relevant pa rin ng mga ideya ng ating pambansang bayani. Si Ibarra ay isang idealistic young politician na gustong ipatigil ang logging sa kanyang bayan dahil nga marami ang nasasalanta ng baha. Si Elias ang kanyang kababatang namundok dahil hindi na bilib sa sistema. Si Padre Salvi ay naging corrupt na militar. Si Simon, ang disenchanted at heartbroken rebel.

Hanggang ngayon ang opposing, yet somehow complementary views nina Elias, Mayor Ibarra, Kumander Simon, Basilio ang nagiging point of contention pa rin ngayon kung paano nga ba labanan itong kanser ng lipunan. Meron na ba tayong maayos na sistema na nangangailangan na lamang ng maayos na pamamalakad? O kailangan ba ng isang drastic na pagbabago upang tunay na makapagsimula tayo nang maayos? Gaano nga ba ka-effective sa indibidwal na pagbabago upang mabago ang ating lipunan, kung hindi nga naman magbabago ang komunidad na kinabibilangan ng indibidwal?